... به سوي خدا

در ره معشوق ما ترسندگان را کار نیست

 بسم رب المهدی

دوستان سلام

توی اين چند روز خيلی فكر كردم

توی كتاب ها دنبال جواب سوال هام  گشتم

توی كتاب تاريخ ما نوشته كه :

((امام حسين (ع) در وصيت نامه ای به برادرشان محمد بن حنيفه ،

پس از حمد و ثنای خداوند اين گونه نوشتند :

قيام من نه برای سركشی و طغيان

و نه از روی خواهش نفس

و انگيزه های شيطانی است

و نه می خواهم بر كسی ستم كنم.

آن چه من را به اين كار دعوت می كند

آن است كه امر امت جدم را اصلاح نمايم

 و از فساد و تباهی جلوگيری كنم

و راه امر به معروف و نهی از منكر پيش گيرم

و روش جد خود و پدرم را دنبال نمايم .‌ ))

امام در مسير حركت به سوی كوفه خبر پيمان شكنی كوفيان

و شهادت مسلم را دريافتند

در حالی كه فرستاده ی دشمن به فرماندهی حر راه را بر ايشان بسته بود 

سر انجام امام كه در بين دو راهی قرار داشتند در خطبه ای فرمودند :

(( مرگ در راه عقيده و ايمان را سعادت

و زندگی با جباران را ننگ می دانم .))

و حالا يك سؤال از خودم و شما می پرسم:

اگر من و شما با امام حسين در مسير كوفه بوديم

آن شب كه امام نور چراغ را كم كردند و فرمودند

 هر كس كه می خواهد باز گردد

آيا با امام می مانديم    

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نوشته شده در سه‌شنبه ۱۳۸٤/۱۱/۱۸ساعت ۳:٥٦ ‎ب.ظ توسط فرناز معصومی زاده نظرات () |


Design By : Night Skin