... به سوي خدا

در ره معشوق ما ترسندگان را کار نیست

بسم رب المهدی

 

 

 

بی صفا روزهاییست که ابعاد روحم گرفته است...

 


دلی تنگ و سری آشفته دارم

                     پاهایم خسته و بال هایم شکسته

زبانم پر زغم گفتار بیهوده

 

 

همه لبخند بودم

                     همه شور بودم

                                         همه عشق...

 

 

آخر من اینچنین چرا به غم نشسته ام؟!

 

پ.ن:

دوباره پدرم رفت سفر!

دلمان به طرز مفرطی تنگ می شود...

وقتی که می رود،حس بچه گنجشک بی سرپناهی تمام وجودم را می گیرد...

نوشته شده در سه‌شنبه ۱۳۸٩/٥/۱٩ساعت ٢:۳٧ ‎ب.ظ توسط فرناز معصومی زاده نظرات () |


Design By : Night Skin